--> - زائران به قصد زيارت به آرامگاه رسول خدا نزديك نشوند و بر قبر آن حضرت دست نگذارند و در آن جا دعا نخوانند و نماز نگزارند و ساختمان و مسجد روى قبر نسازند . - از پيامبر ( ص ) طلب شفاعت نكنند . - زيارت قبور و ساختن گنبد و بارگاه براى آنان ، شرك است . - وهابيان بر اين باورند كه مسلمانان ، در گذر روزگار از آيين اسلام منحرف شده‌اند . 6 . هر گونه مراسم تشييع جنازه و سوگوارى حرام است . اين منطق خشك و بىپايه ، در تقابل با منطق وحى قرار دارد ؛ چرا كه قرآن در موارد ياد شده نظراتى صريح و مخالف وهابيّت دارد : - ( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّهءَ فِى الْقُرْبى ) ؛ بگو : از شما [ در برابر ابلاغ رسالتم ] هيچ پاداشى جز مودّت نزديكان [ يعنى اهل بيتم ] نمىخواهم . ( شورى : آيه 23 ) يكى از مصاديق ابراز علاقه به خاندان رسالت و اهل بيت و ذوى القربى ، قبرهاى آنان و تعمير قبرهاى ايشان است . اين راه و رسم در ميان ملت‌هاى جهان وجود دارد و يك نوع سنّت عرفى به حساب مىآيد . - ( فَقالُوا ابْنُوا عَلَيْهِمْ بُنْياناً رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قالَ الَّذينَ غَلَبُوا عَلى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِداً ) ؛ گفتند : ساختمانى روى [ جايگاه ] آنان بنا كنيد [ تا از ديده‌ها پنهان بمانند ] البته پروردگارشان به آنان داناتر است . - ولى آنان كه بر كارشان [ نسبت به اصحاب كهف ] پيروز شدند ، گفتند : به يقين مسجدى روى [ جايگاه ] آنان بنا خواهيم كرد . ( كهف : آيه 21 ) هنگامى كه وضع اصحاب كهف بر مردم آن زمان روشن شد و مردم به دهانهء غار آمدند ، دربارهء مدفن آنان دو نظر ابراز داشتند . آيه شريفه متذكر آن مىشود و انتقاد يا لحن اعتراضى نسبت به نظر آنان ندارد . با توجه به آيهء شريفه ، هرگز نمىتوان تعمير قبور اولياى الهى و صالحان را عملى حرام يا حتى مكروه قلمداد كرد ، بلكه آيهء شريفه ، به نوعى تشويق مىكند كه براى بزرگداشت اوليا و صالحان و حفظ قبرهاى آنان ، بايد كوشيد . - ( وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِنات ) ؛ براى گناه خود و مؤمن و مؤمنان استغفار كن . ( محمد ، آيه 19 ) - ( صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ ) ؛ بر آنان دعا كن زيرا دعاى تو مايهء آرامشى براى آنان است . ( توبه ، آيه 103 ) - ( وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً ) ؛ و اگر آنان هنگامى كه [ با ارتكاب گناه ] به خود ستم كردند ، نزد تو مىآمدند و از خدا آمرزش مىخواستند و پيامبر هم براى آنان طلب آمرزش مىكرد ، به يقين خدا را بسيار توبه‌پذير و مهربان مىيافتند . ( نساء ، آيه 64 ) اين آيات بيانگر اين است كه طلب آمرزش پيامبر در حق افراد ، كاملًا مؤثر و مفيد است و موضوع شفاعت پيامبر و دعاى آن حضرت ، نه تنها در آيات صريح ، بلكه در احاديث عامه و خاصه و سيرهء صحابه نيز مشهود است .